EEN DAG IN HET VERPLEEGHUIS
Maatschappelijk partners werven middels een stripverhaal over wonen voor mensen met dementie

Opdracht
Verbeelding van de integrale visie op wonen met zorg in verpleeghuis Het Immendaal. De wens is om voor toekomstige bewoners, mantelzorgers, maar ook voor potentiële maatschappelijke partners, de rijkdom aan initiatieven in en om Het Immendaal middels verhalende verbeelding over te brengen. De mogelijke eigen bijdrage van partners en mantelzorgers invoelbaar te maken. Zicht op een mogelijke toekomst en op de bijdrage die iedere partner daarin kan hebben, verteld met een stripverhaal! Atlant Zorggroep vroeg ons het beeldverhaal op te zetten om te bouwen aan een integrale businesscase. Duurzame zorg kan alleen samen!

Opdrachtgever
MT Atlant zorggroep

Verhaal
I.s.m. Marjolein Broeren,
mede-Zorgdrager

Annemarie zorgt al 5 jaar voor haar vader. De zorg voor hem wordt steeds intensiever, maar ze doet het met liefde. ‘Pap? Pap, ik ben er. Waar zit je?’ Geen antwoord en niemand te bekennen. Met haar hart in haar keel rent ze de trap op. Tot haar schrik vindt ze hem op de grond. ‘Papa!’ Nu hij daar zo ligt ziet ze pas hoeveel smaller hij is geworden ten opzichte van de boom van een man die hij vroeger was. Hij is bij, gelukkig. Verward kijkt hij naar zijn dochter die hem helpt overeind te komen. Ze stelt haar vader gerust, terwijl ze bedenkt dat het zo
niet langer kan…

Ze kan het nauwelijks over haar hart verkrijgen dat haar vader hier weg moet, maar ze vreest dat een verpleeghuis de enige optie is. Ze denkt dat hij diepongelukkig zal worden als hij de hele dag binnen moet zitten en niet meer zelf kan bepalen wat hij wil doen.

​De buurvrouw zegt: ‘Heb je weleens aan Het Immendaal gedacht? Dat is een groene gemeenschap voor mensen met dementie. Het ligt prachtig aan de rand van de Veluwe en de bewoners kunnen zelf naar buiten en activiteiten doen,
van helpen met tuinieren tot en met bezoek ontvangen van schoolkinderen. Iedereen is er welkom. Ik wandel daar graag met een vriendin. Ik denk dat Thomas zich daar best wel eens thuis kan gaan voelen.’ Annemarie tikt Immendaal in op haar mobiel en kijkt verrast naar foto’s van allerlei mensen in een mooi landschap. Een totaal ander beeld dan wat ze zich bij een verpleeghuis had voorgesteld. Als ze eindelijk de moed heeft verzameld om te bellen nodigt de cliëntadviseur van Zorgentree hen uit om een kijkje te komen nemen. ‘Er is plek. Dus dan kunnen uw vader en jij zelf zien of het bij hem past.’

Vanaf Apeldoorn is het slechts zeventien minuten rijden, maar de rit lijkt eindeloos te duren. De weg is lang en donker. Boos staart Thomas voor zich uit. Bang om voor eens en altijd opgesloten te worden en nooit meer terug te keren.

​De stemming blijft angstig aen wanhopig. Totdat ze de oprijlaan betreden. ‘Kijk!’ Thomas kijkt verheugd in de richting van de kleine kinderen die er spelen in het gras. De ernst van zijn gezicht verdwijnt.

Als ze uitstappen roept het monument bij Thomas direct een beeld van herkenning op. Al snel ontdekken ze dat het de ingang is. Erachter zien ze het gebouw niet direct liggen. Onder het grasdak lijkt dat één geheel te vormen met de omgeving.

​Nieuwsgierig lopen ze samen in de richting van het gebouw. Thomas nog een beetje aarzelend achter zijn rollator. De vogels die overvliegen verraden welk seizoen het is. Er daalt een kalmte op hen neer. Annemarie ziet het ook aan haar vader. Hij oogt rustiger dan zojuist.

Bij het naar binnen gaan kijken ze als vanzelf naar boven. Het valt hen beiden op hoe licht en ruimtelijk de hal oogt. ‘Lekker koffie’ zegt Thomas als hij de geruststellende geur van koffie ruikt die uit de richting van de lunchroom komt. Beginnen met een kop koffie lijkt Annemarie eigenlijk wel een ontspannen
plan. Op het moment dat hij daar even later zichtbaar van geniet ziet ze opeens voor zich hoe ze hem hier vaker zal treffen.

​Een vrouw lijkt hen te herkennen en loopt naar hun tafeltje. ‘Hallo, ik ben Ineke Jacobs, de teamleider. Welkom bij ons mooie Immendaal.’ We krijgen alle twee een ferme handdruk. Mijn vader bestudeert haar gezicht nauwkeurig. ‘Ik ken u al jaren’, zegt hij met een grote glimlach. Ze knikt vriendelijk terug. Een goed teken. Trots vraagt ze: ‘Mag ik jullie rondleiden als de koffie op is?’

Als ze even later vanuit de hal richting de nieuwbouw lopen worden ze verrast door het prachtige binnenhof. Thomas kijkt geboeid naar bewoners die samen met zorgmedewerkers en anderen ronddwalen door de tuin waarin een aantal mensen druk zijn met snoeien. ‘We stimuleren onze bewoners om er zelf op uit te gaan en voldoende te bewegen’, licht Ineke toe. Annemarie ziet voor zich hoe ze straks met haar vader een frisse neus kan halen.

Via de gang waar het daglicht volop aanwezig is, lopen ze naar de huiskamers. Onderweg komen ze andere bewoners tegen die aan de wandel zijn, voortgeduwd worden of even een bankje zoeken om uit te rusten.

In de huiskamer ruikt het heerlijk. ‘Ik maak vandaag verse soep’ vertelt de vrijwilligster die staat te kokkerellen. Ze overlegt kort met Ineke wie ze mee mag nemen naar de kas om nog wat kruiden te halen. Een aantal bewoners hebben zin om mee te gaan. Anderen dutten even weg, kijken naar buiten of praten met elkaar. Ze kiezen zelf waar ze het liefste zitten. De bomen aan de ene kant geven veel schaduw, terwijl aan de andere kant de zon alle ruimte krijgt.

Ondanks de warme nazomer is het binnen aangenaam. Ineke, wijzend naar boven: ‘Het grasdak zorgt voor een energiezuinige topkoeling in de zomermaanden. En in de winter wordt daardoor het hele gebouw goed geïsoleerd. Er zijn nog veel meer voordelen en die worden momenteel onderzocht, bijvoorbeeld welk effect het grasdak heeft op de flora en fauna hier.’

Ze passeren het theater. Daar zit een groepje bewoners te luisteren naar ‘Feeling Good’ van Nina Simone, waarmee de pianist hen langzaam in vervoering brengt. Annemarie ziet haar vader genieten.

In de kas komen ze de vrijwilligster van zojuist weer tegen. Samen met bewoners plukt ze verse tijm uit een van de bakken. Ze laat hen ook andere kruiden en het kleinfruit ruiken. De geur doet Annemarie denken aan vroegere vakanties in Spanje. Thomas loopt in de richting van de tomaten. Hun mooie rode kleur trekt zijn aandacht. In de werkplaats, aan de andere kant van de kas, maakt de bloemist samen met een paar bewoners herfstboeketten uit eigen tuin. Een vader op klompen zit ernaast om samen met zijn zoon een houten voorwerp te schuren

Annemarie leest verderop in de gang het aangeplakte weekprogramma dat het Gospelkoor uit Beekbergen die avond een concert geeft. Onderaan staat een oproep: Morgen bakken we pannenkoeken, wie komt er helpen? Annemarie bedenkt direct dat dat iets voor haar eigen pubers zou kunnen zijn.

‘Wat een lekker zonnetje hè’. Buiten worden ze enthousiast begroet door een van de tuinmannen. Geduldig begeleidt hij een aantal ouderen van de dagbesteding. Ze wieden het onkruid, zodat deze plek er vanavond tiptop uitziet als het koor komt optreden. Als een van de bewoners die ernaar zit te kijken onrustig
wordt weet de hovenier hem gerust te stellen. Hij spreekt liefdevol tegen haar en raakt de vrouw even aan. Een zorgmedewerker neemt haar mee voor een korte wandeling. Beiden komen ze tot rust. Even verderop komen ze enkele kinderen
van een basisschool tegen die net bezig zijn met een les natuureducatie. Nieuwsgierig loeren ze naar het tentje verderop op het terrein. Ligt iemand daarin nog te slapen?

‘Thomas vindt het heerlijk om vanuit zijn appartement naar buiten te kijken. Met elke mus in de tuin begint hij te stralen’, vertelt de EVV-er liefdevol tegen Annemarie. Ook merkt ze dat hij het fijn vindt dat hij zelf naar buiten kan. Daar is hij vaak te vinden. Dankzij toezichthoudende domotica weten de zorgmedewerkers altijd waar hij is.

‘In het begin wilde hij alsmaar weg en voelde hij zich alleen. Inmiddels heeft hij wat contact met andere bewoners. Ook slaapt hij beter en zijn bloeddruk is weer onder controle. En als hij zich verdrietig voelt dan zoekt hij een plekje uitkijkend op de dierenweide en het bos.’

Annemarie slaakt een zucht van verlichting. Dat had ze niet durven dromen. Nu Thomas hier woont komt ze ook tot rust. Ze heeft weer meer tijd voor haar gezin en ook om af en toe te ontspannen. Annemarie combineert het bezoek aan haar vader regelmatig met de mogelijkheid te kokkerellen met ingrediënten
uit de moestuin. Dichtbij haar vader kan ze nu ook iets fijns doen.